Waarom we onze badkamerverwarmingseenheden “door de martelkamer” laten gaan
Als je ooit een infraroodverwarmer in een badkamer of op het terras hebt geplaatst, weet je wat er te wachten staat. Het is een wrede omgeving: één moment is het ijskoud, het volgende moment heerst er een dichte mist van stoom en condensatie.
De meeste bedrijven controleren alleen of de verwarmer voldoet aan bepaalde IP-classificaties en stoppen daarna met controleren. Wij doen dat niet. We brengen elke verwarmer door “testen onder hoge vochtigheid en hitte”. Met andere woorden: we proberen ze alvast kapot te maken, voordat ze bij jou thuis aankomen.
Het probleem met stoom
Waterdamp is gevaarlijk: het is ontzettend klein, waardoor het gemakkelijk door sluiten kan dringen die met het blote oog als waterdicht lijken. Bovendien kan de temperatuur van deze verwarmers in slechts enkele seconden stijgen tot meer dan 500°C. Hierdoor zetten de materialen zich snel uit of krimpen ze. Het is alsof de verwarmer “ademt”: het zuigt vochtige lucht naar binnen.
Als de sluiting rondom de kwartsbuis of de bedrading niet perfect is, komt dat vocht in contact met de elektrische contactpunten. Dat is niet goed.
Daarom plaatsen we deze verwarmers voor honderden uren in kamers met hoge vochtigheid. Op deze manier kunnen we detecteren of er roest of elektrische fouten zijn. Als een verwarmer na 50 uur nog steeds werkt, weten we dat hij in jouw badkamer al na een maand kapot zou gaan. We willen liever dat hij hier kapotgaat, in plaats van bij jou thuis.
Het bestrijden van “thermische schokken”
De verwarmingselementen worden flink onder druk gezet door de extreme temperatuursschommelingen. Hierdoor bewegen verschillende materialen op verschillende snelheden. Dit is meestal waar “waterdichte” verwarmers kapotgaan: de sluiting tussen het glas en het metalen dekseltje breekt namelijk.
We gebruiken deze testen om deze barsten te veroorzaken. We houden nauwlettend in de gaten hoeveel weerstand de draden hebben. Als we een plotselinge stijging in weerstand zien, betekent dat dat de verbindingspunten aan het roesten zijn. We gebruiken speciale coatings op het kwarts om de oppervlakte schoon te houden. Maar de echte uitdaging zit altijd bij de verbindingspunten.
Het evenwicht vinden
Je zou denken: “Verpak het gewoon in plastic!” Maar dat heeft nadelen. Strikte sluitingen houden het water buiten, maar ze houden ook de warmte vast. Als we de behuizing te strak afsluiten, gaan de elektronische onderdelen kapot.
Het is een kwestie van evenwicht. We willen dat de verwarmer waterdicht is, maar tegelijkertijd moet hij genoeg kunnen “ademen” zodat de onderdelen koel blijven. We gebruiken onze testresultaten om dit ideaal punt te vinden – zodat de verwarmer de stoom kan doorstaan zonder van binnenuit te smelten.